ప్రస్తుత డిజిటల్ యుగంలో అరచేతిలోకి ప్రపంచం వచ్చేసినా, ఒకప్పుడు గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో టీవీ చూడటం అనేది ఒక పెద్ద పండుగలా ఉండేది. ‘తిమ్మరాజుపల్లి TV’ అనే అంశం మనల్ని మళ్ళీ ఆ పాత రోజుల్లోకి తీసుకెళ్తుంది. ఆ కాలంలో గ్రామంలో ఎవరి ఇంట్లోనో ఒక్కరి వద్దే టీవీ ఉండేది. శుక్రవారం సాయంత్రం ప్రసారమయ్యే ‘చిత్రలహరి’, ఆదివారం వచ్చే ‘సినిమా’ కోసం ఊరంతా ఆ ఒక్క ఇంటి ముందు గుమిగూడేవారు. ఆ మనుషుల మధ్య ఉన్న అనురాగం, అందరూ కలిసి ఒకే తెరను చూస్తూ పంచుకున్న నవ్వులు నేటి ఒంటరితనం నిండిన స్మార్ట్ఫోన్ కాలంలో అపురూపంగా కనిపిస్తాయి.
టెక్నాలజీ పరంగా చూస్తే అప్పట్లో అది కేవలం ఒక బ్లాక్ అండ్ వైట్ డబ్బా మాత్రమే కావచ్చు, కానీ అది అందించిన వినోదం మాత్రం అంతులేనిది. సిగ్నల్ సరిగ్గా రానప్పుడు ఇంటి పైకప్పు మీద ఉన్న యాంటెన్నాను అటు ఇటు తిప్పడం, ‘సిగ్నల్ వచ్చిందా?’ అని ఒకరు అరుస్తూ ఉంటే లోపల నుంచి మరొకరు సమాధానం చెప్పడం ప్రతి ఇంట్లోనూ కనిపించే దృశ్యం. తిమ్మరాజుపల్లి వంటి పల్లెటూళ్లలో టీవీ కేవలం సమాచార సాధనం మాత్రమే కాదు, అది ఒక సామాజిక వేదికగా విరాజిల్లేది. ఆ జ్ఞాపకాలు నేటికీ గ్రామీణ ప్రజల మనసుల్లో చెరగని ముద్ర వేసి ఉన్నాయి.
నేడు హై-డెఫినిషన్ (HD) స్క్రీన్లు, ఓటీటీ (OTT) ప్లాట్ఫారమ్లు అందుబాటులోకి వచ్చినా, ఆనాటి ‘తిమ్మరాజుపల్లి టీవీ’ కాలం నాటి సామూహిక అనుభూతిని మళ్ళీ తీసుకురాలేవు. ఒక చిన్న టీవీ ముందు కులమతాలకు అతీతంగా ఊరంతా కలిసి కూర్చుని కార్యక్రమాలను వీక్షించడం ద్వారా ఏర్పడిన ఐక్యత గొప్పది. ఆ పాత రోజులను గుర్తుచేసుకోవడం అంటే కేవలం గతాన్ని నెమరువేసుకోవడం మాత్రమే కాదు, మానవ సంబంధాల విలువను, పాతకాలపు సహజత్వాన్ని మరోసారి తలుచుకోవడం. ఈ ప్రయాణం మనల్ని మన మూలాల్లోకి, ఆ పచ్చని పల్లెటూరి జ్ఞాపకాల్లోకి తీసుకెళ్తుంది.
